“Als ik mezelf oké vind, dan maakt het in feite niet uit wat anderen van me vinden…” Haar woorden vibreerden tussen de bomen van het bos. Ik stopte en draaide me naar haar toe: “Wow! Ik heb gewoon kippenvel.” Ze knikte, verrast door haar eigen uitspraak en zei: “Dat is hem hè..”. “Ja,” antwoordde ik zachtjes “dat is ‘m helemaal.”

‘Owning our story and loving ourselves through that process, is the bravest thing we’ll ever do’ – Brené Brown

Ze had net vol bewondering naar een eik gekeken die zich majestueus naar de blauwe hemel uitstrekte. Een kanjer van een boom met ontelbaar veel dikke vertakkingen. Ik vroeg haar wat haar opviel aan de boom. “Hij stelt zich écht open. Kijk, de takken gaan bovenaan uit elkaar. Hij moet wel heel goed geworteld zijn, anders kan dat niet.” Zelf voelde ze zich minder stevig, al even op zoek naar zichzelf, naar blij kunnen en mogen zijn, naar een hart dat terug sprongetjes maakt.

Ze hield zichzelf tegen om gelukkig te mogen zijn, besefte ze. Te veel bezig met wat anderen van haar vonden, met wat nodig was om “goed genoeg” te zijn. Ik hoor het vaker tijdens coachings; hoe ons verlangen naar verbinding, erbij willen horen en geaccepteerd worden, ons eerder onzeker maakt. Vaak proberen we dit te bereiken door ons aan te passen en goedkeuring van anderen te zoeken. Dat zorgt er echter vooral voor dat je erg ver weg gaat van wie jij in essentie bent en wil zijn. In plaats van te zorgen voor verbinding, maakt het ons aan het wankelen en kwetsbaar voor opmerkingen van anderen.

Echte verbinding ontstaat alleen wanneer we ons authentieke imperfecte “zelf” zijn. Als we onszelf accepteren zoals we zijn, met al onze unieke hoekjes en kantjes én dit durven tonen aan de wereld. Jezelf zijn vraagt niet dat je verandert wie je bent, het vereist net dat je bent wie je bent.